De lichtjes van defensie…

Het stopt niet met hoopla-nieuws, dankjewel kwaliteitsmedia. Net na het posten van het  bericht rond Morel-Vanhecke las ik in de rubriek ‘Kreten & Gefluister’ van De Standaard van 21 november nog een bericht… Een Belgische blogster, Nathalie Lubbe Bakker, werkt in New York in een Belgische bar, tot daar niets nieuws en totaal irrelevant.

Onze federale minister van defensie, Pieter De Crem, was in New York en oh, toeval, hij bezoekt deze bar. Crembo, dat is zijn bijnaam, kwam lichtjes aangeschoten toe, zo schrijft diezelfde Nathalie op haar blog. En als hij lichtjes aangeschoten is dan zingt Crembo, zo schrijft Nathalie, luidkeels klassiekers, genre ‘Lichtjes van de Schelde’ omgevormd tot ‘lichtjes van defensie’. Dat is nog mooi, maar sommige omgevormde liedjes waren behoorlijk vulgair, zo vond Nathalie maar niet zo Crembo: hij vond zijn liedjes heel  grappig.

 

De Crem ging, wij waren er niet bij en lezen met u mee, zelf ook achter de tapkast staan en zou gezegd hebben ‘Maak je geen zorgen, wij betalen alles!’ Tot zover het leuke hoopla-nieuws over een politicus, genaamd De Crem.

Deze feiten wegen niet zo zwaar, zelfs een minister van defensie mag na een drukke werkendag wel al eens doorzakken, wie zijn wij om iets anders te beweren? Er zullen vast wel meer ministers zijn die zoiets overkomt, al kan ik me dat van pakweg minister Daerden niet voorstellen. En of ze dit doen in New York, de Wetstraat of de Dorpstraat, heel veel doet dat niet ter zake. Maar toch, maar toch…   

 

Lubbe Bakker schrijft iets dat misschien toch wel relevant is. Ze maakte een gesprekje met de diplomatieke raadgever van De Crem , Vincent Mertens de Wimars, en ze vroeg wat ze eigenlijk deden in New York. Hij antwoordde daarop dat ze ‘hier waren voor enkele vergaderingen, maar dat deze geannuleerd waren omdat ‘de rest van de VN’ in Genève zat. Op de vraag of ze dat niet van tevoren wisten zou Mertens de Wimars geantwoord hebben dat ‘het momenteel zo stil is in Brussel en er nauwelijks iets gebeurt dus dat we evengoed naar New York konden gaan.’ En in deze zinnen eindigt het loutere hoopla-nieuws en komt de politieke relevantie naar boven. Het feit dat een woordvoerder van onze minister van Defensie meent dat er ‘niets te doen is in Brussel’ is wel degelijk politiek relevant.

Niets te doen? Met de banken in crisis? Met een krakende begroting? Met een asielprobleem van hier tot in Tokio? Natuurlijk was De Crem er als de kippen bij om te reageren en om de aantijgingen te verwerpen. Er was wel degelijk veel werk te doen in de VS. ‘We werken een druk programma af en bereiden het contact met de Amerikaanse minister van Defensie Robert Gates voor’. Volgens De Crem zijn ze na het werk gewoon een pint gaan drinken in die bar en zijn ze daarna rustig vertrokken, en dat is wat anders dan die Lubbe beweert, ja toch.

 

Mia Doornaert schrijft in een opiniestuk in De Standaard van 22-23 november dat het moet kunnen dat een minister op café een liedje zingt. Volgens haar hoort het Horeca-personeel een beroepsethiek te hebben en ‘openbare verklikker spelen past daar zeker niet in’. ‘Wie is nog nooit na een stressvolle dag op het werk neergezegen op een caféstoel met de uitroep ‘mijn baas is zot geworden’, of iets dergelijks dat men absoluut niet meent?’ ‘En stel je voor dat een serveerster die weinig zin heeft voor context of ironie dit ettelijke ogenblikken erna op haar blog zet.’

Doornaert heeft een punt volgens mij. Alles moet in zijn context gezien worden. Het leven van een minister lijkt me, afgezien van het hoopla-nieuws dat af en toe verschijnt, zo slecht nog niet.